“Öldüm.”

Bu gün də adi başladı. Səhər gözümü açanda heç nə fərqli deyildi. Eyni otaq, eyni səssizlik, eyni yorğunluq.

Çölə çıxanda hava tutqun idi. Küçədə hamı öz dərdində idi. Kimsə işə tələsirdi, kimsə telefona baxa-baxa yol gedirdi, kimsə gülürdü. Maraqlıdır, insanın son günü gələndə dünya niyə yenə eyni qaydada davam edir?

Mən də günümü adi keçirməyə çalışdım. Söhbətlər etdim, boş şeylərə əsəbiləşdim, bəzi insanlara içimdə cavab verdim, amma demədim. Elə bildim ki, hələ çox vaxt var. Elə bildim sabah yenə olacaq.

Axşamüstü qəribə bir yorğunluq çökdü üstümə. Bu adi yorğunluq deyildi. Elə bil bədənim yox, ruhum ağırlaşmışdı. Oturub pəncərədən çölə baxdım. İnsan həyatı boyu nə qədər şey yığır — planlar, incikliklər, sözlər, peşmanlıqlar… Amma ölüm gələndə heç birini özü ilə aparmır.

Bir anlıq düşündüm… Kaş bəzi adamlara daha yumşaq davranardım. Kaş bəzi “sonra danışarıq” dediyim söhbətləri ertələməzdim. Kaş sevdiklərimə bunu daha çox hiss etdirərdim.

Sinəmdə yavaş bir ağrı başladı. Əvvəl fikir vermədim. Sonra nəfəs almaq ağırlaşdı. Əllərim soyudu. Sanki otaq daralırdı. Ayağa qalxmaq istədim, amma dizlərim gücünü itirdi.

Yerə çökəndə zaman qəribə yavaşladı. Səslər uzaqlaşdı. Divarlar bulanıqlaşdı. Hər şey bir anlıq susdu.

Və o an anladım… ölüm həmişə uzaq deyilmiş. Bəzən ən adi günün içində, ən gözlənilməz anda gəlirmiş.

Gözlərim yavaşca bağlandı…